روی دمش رنگ سفید دیده نمی شود ، در پاییز سرش قهوه‌ای رنگ است . پرنده باده در سطح پشتی قهوه‌ای زیتونی رگه‌رگه می باشد . از سایر زرده‌پره‌های سینه زرد با سطح شکمی بدون رگه مشخص می شود و پوشپرهای زیر دمش زرد است.

پرنده نر از نظر ظاهری کاملاً متفاوت از پرنده ماده می باشد . سر و گونه در پرنده نر سیاه رنگ بوده و چانه ، سینه و شکم زرد رنگ می باشد . روتنه به رنگ بلوطی یا قهوه ای متمایل به قرمز می باشد . دم نیز حنایی رنگ است . بال ها ترکیبی از رنگ قهوه ای با رگه های سفید و نیز لکه سیاهی در سرشانه است.

صعوه ابرو سفید 18 سانتی متر طول و 40 گرم وزن دارد و پرنده ای فریبکار در کوهستان است. از نظر شکل و رفتار شبیه صعوه گلو سیاه است، و با تارک و گونه های سیاه قهوه ای ، خط ابرویی پهن، سفید و بلند، گلوی نخودی یا بی رنگ، نوار چانه ای با خال های تیره و سینه نخودی ساده دیده می شود. روتنه قهوه ای تیره با خط بالی نیمه واضح، زیر تنه سفید نخودی و دم قهوه ای تیره است. پاها قرمز تیره و پهلوها اغلب خط خط است. پرنده جوان شبیه پرنده بالغ با تارک قهوه ای و خط خط های تیره تیره و در دو طرف گلو و دو طرف سینه خط خط فراوان و زیر تنه اش سفید نخودی کمرنگ است.

بالابان، 47 تا 55 سانتیمتر طول و 1300-700 گرم وزن دارد و بزرگترین شاهین است. گستردگی بال ها هم اندازه سارگپه ماده است و از دور شبیه لاچین، اما بزرگتر و سنگین تر، دیده می شود. از لاچین، به واسطه تارک سفید و گاهی پس سر نخودی، بدون رگه ها و خال های پهلو ها، نوار های کمتر مشخص زیر تنه، سبیل کوتاه و نوار پشت چشم کمرنگ تر، متمایز می شود (توجه شود که زیرگونه milvipes که در شمال شرقی ایران به سر می برد، دارای تاج صورتی مایل به قرمز، نوار های تیره روتنه و روی دم خطدار، شبیه لاچین است). سایر زیرگونه های بالابان با روتنه خاکستری و خطوط تیره روی دم مشخص می شوند. پرنده جوان شباهت بسیاری با جوان های لاچین دارد، اما در حاشیه بیرونی پر های دم، خال های نخودی و نوار تیره پشت چشم کمتر واضح، دیده می شود و جثه اش نیز بزرگتر است. پرنده ای بسیار جسور است و به حیوانات بزرگتر از خود نیز حمله می کند. در نزد اعراب، به سبب استفاده در قوشبازی، بسیار مورد توجه است.

 فلامینگو، 127-150 سانتیمتر طول دارد، پرنده نر 5.3 کیلو و پرنده ماده 5.2 کیلو وزن دارد،  پاهای بلند و گردن دراز، در رنگ های صورتی و سفید، با منقار پایین برگشته، از سایر پرندگان کنار آبچر متمایز می شود. فلامینگو در مقایسه با فلامینگو کوچک از جمعیت و پراکندگی بیشتری برخوردار است. نر و ماده همشکلاند ولی ماده اندکی کوچکتر است و سفیدی پر و بال، به تدریج صورتی رنگ و سپس به رنگ قرمز تبدیل می شود. فلامینگو های جوان به اندازه نصف فلامینگوهای بالغ اند و به رنگ خاکستری مایل به قهوه ای دیده می شوند. فلامینگو کوچک به واسطه رنگ صورتی از فلامینگو متمایز است. روتنه سفید و بال ها و شانه هایش صورتی قرمز است. شاهپر های اولیه و ثانویه سیاه و پاها و منقارش قرمز رنگ است، اما نوک منقار سیاه است. هنگام پرواز، پاها و گردن را کشیده و در امتداد بدن قرار می دهد و سر را اندکی پایین نگه می دارد.
 فلامینگوها از آرتیمیا تغذیه می کنند و علت قرمزی پر و بال آنها وجود رنگ‌دانه‌هایی ‌ست که در آرتیما وجود دارد و چنانچه فلامینگوها را در اسارت نگهداری کنیم ، با گذشت چند دوره تولک رفتن، به رنگ کاملا سفید در می آیند.
فلامینگو به آرامی راه می رود و در حالیکه سر و منقار خود را در آب کم‌عمق فرو برده است تغذیه می نماید ، همیشه بطور دسته جمعی زندگی می کند و گله‌های آن به صورت پراکنده و گاهی در یک خط پرواز می کنند .