نام انگلیسی : Short-eared Owl

نام فرانسوی : Hibou des marais

نام علمی (لاتین) : Asio flammeus

چطور پیدایش کنیم :

37 سانتی‌متر ؛ هنگام غروب و طی روز در فضای باز به شکار می پردازد .

جغد تالابی به وسیله بدن زرد مایل به قهوه‌ای کمرنگ و با سطح شکمی راهراه مشخص می شود . بال‌های نسبتا دراز با راه‌راه عرضی دارد که در سطح زیرین آنها در ناحیه خم بال لکه‌ای بزرگ و تیره‌رنگ مشاهده می شود که در پرواز به خوبی نمایان می گردد . جغد گوش دراز نیز لکه‌ مشابهی دارد که پررنگ‌تر است .

گوشپرهای جغد گوش دراز به دشواری دیده می شود و در سطح شکمی ره‌های عرضی ندارد .

جغد تالابی معمولا بر روی زمین می نشیند و بدن را بطور مشخصی متمایل به جلو نگهمیدارد ، پروازش در ارتفاع کم و موج‌دار است و غالبا در حالیکه بال‌ها را اندکی بالا گرفته است بالبازروی می کند . گاهی در ارتفاع خیلی زیاد پرواز می کند و گاهی به‌طور دسته‌جمعی دیده می شود .

زیستگاه :

اراضی وسیع باتلاقی ، تپه‌های شنی و علفزارها 

پراکندگی :

جغد تالابی پرنده‌ای‌ست که زمستان‌ها در شمال ایران از پراکندگی نسبتا فراوانی برخوردار بوده است

و به تعداد کمتری در جنوب و سواحل جنوبی ایران دیده می شده و اما به رغم نابودی زیستگاه و دیگر عوامل تخریب محیط زیست ، اطلاعی دقیق و مستندی از تعداد و وضعیت پراکندگی کنونی آن در دست رس نیست .!