اندازه اش 32 سانتیمتر است و رنگی آبی خاکستری دارد. از کبوتر جنگلی نسبتا کوچکتر ،تیرهتر، دم کوتاه تر، بدنش جمع و جور و بال زدنش سریع تر است ، در حال پرواز و یا در حالت نشسته به خاطر نداشتن نوار سفید روی بالها و لکه سفید روی گردن به آسانی از آن تشخیص داده می شود. رنگ خاکستری سطح پشتی فاخته بیشتر به رنگ آبی متمایل است ، در کنار گردن لکههایی با جلای سبز و دونوار باریک سیاه رنگ کوتاه و مقطع دارد . پرنده نابالغ فاقد لکه سبز روی گردن است . تفاوتش با کبوتر چاهی، نداشتن سفیدی زیر بالها و داشتن شاهپرهای پرواز تیره تر است. میانه روی بال ها خاکستری دودی بوده و فاقد دمگاه سفید و رگه های سیاه در طول پرهای ثانویه است. (در کنار این ویژگی ها، باید تفاوت این کبوتر را با نژادهای شرقی کبوتر چاهی، که دمگاهش خاکستری است مد نظر داشت.) منقارش در انتها بی رنگ و چشمانش تیره است. رفتار فاخته ، شبیه به کبوتر جنگلی است و غالبا در زمستان با آن دیده می شود ولی کمتر از کبوتر جنگلی اجتماعی می باشد (در گروه های کوچک دیده می شود.)
صدای پرنده:
صدای فاخته شبیه "کو-کو،کو-کو coo-coo,coo-coo" شنیده می شود، به همین خاطر بعضی ها به اشتباه به کوکو می گویند فاخته.
زیستگاه :
مانند کبوتر جنگلی ولی پارکهای وسیعتر و با درختهای کهن را ترجیح می دهد ، همچنین روی صخرههای مشرف به دریا ، تپههای شنی و غیره دیده می شود.
در سوراخ تنه درختان کهن ، شکاف صخرهها ، سوراخهای زمین و یا در ساختمانها آشیانه می سازد .
پراکندگی :
فاخته از جمله پرندگانی است که زمستانها فروان استو به تعداد نسبتا فراوان در ایران زادوولد می کند
حفاظت:
با توجه به کاهش جمعیت فاخته در سال های اخیر هنوز برنامه ای برای حفاظت این پرنده در نظر گرفته نشده است.
