اندازه چنگر 37 سانتیمتر است؛ پرندهای آبزی به رنگ سیاه یکدست که در ناحیه سر و گردن پررنگتر و براقتر است. رنگ سیاه و منقار و سپر سفیدش شناسایی آن را بسیار راحت می کند. پاهای سبز زیتونی و چشم های قرمزی دارد. از چنگر نوکسرخ به وسیله اندازه بزرگتر ، جثه پرتر ، سپر پیشانی و منقار سفید مشخص می شود . ضمنا بر خلاف پرنده مزبور خط سفید پهلوها و سفیدی پوشپرهای زیر دم را ندارد .
در پرواز نوک سفید شاهپرهای ثانوی بالش به صورت خط سفیدی نمایان است . پاهایش سبز زیتونی است با انگشتان بزرگ کنگرهدار که هنگام پرواز امتداد آنها در عقب بدن مانند یک دم دراز جلوه می کند . پرنده نابالغ خاکستری تیره است با گلو و قسمت بالی سینه به رنگ خاکی روشن که گاهی با نابالغ کشیم بزرگ اشتباه می شود . بیش از چنگر نوک سرخ به آب بستگی نشان می دهد ، برای بدستآوردن غذا غوطه می زند و گاهی تا نیم دقیقه زیر آب می ماند . در زمستان به صورت دستهجمعی زندگی می کند . وقتی همراه اردکها شنا می کند از دور به کمک سر کوچک و انتهای گرد بدنش شناخته می شود . به سختی پرواز می کند و هنگام فرود آمدن ، به سطح آب برخورد کرده باعث ایجاد صدا و ترشح آب می شود . در آغاز پرواز مدتی روی آب می دود .
صدای پرنده:
صدای چنگر شبیه به "که و ک، kwek" و در حالت ویژه ناگهانی و شدید، شبیه "پی ت س، pitts" شنیده می شود.
زیستگاه :
در مقایسه با چنگر نوکسرخ پهنه وسیع آبها را ترجیح می دهد . در زمستان گلههای آنها در آبهای شیرین و شور هر دو دیده می شوند . در نیزارها با آب باز، باتلاق ها، دریاچه ها و گاهی حاشیه رودخانه های وسیع بسر می برد و در بین سایر گیاهان حاشیه آبها و نیزارهای انبوه آشیانه می سازد .
پراکندگی :
.چنگر از جمله پرندگان بومی و فراوان ایرانی است که زمستانها به تعداد خیلی زیاد در تالاب های ایران دیده می شود
حفاظت:
در حال حاضر به رقم شکارهای بی رویه و نابودی زیستگاههای این پرنده هنوز برنامه ای برای حفاظت از آن در نظر گرفته نشده است!.
