گرچه تمام پرندگان مهاجرت نمی‌كنند، ولی پدیده‌ی مهاجرت آنقدر همه‌گیر است و در مطالعه‌ی پرندگان در طبیعت نقش مهمی دارد.
بعضی از پرندگان بومی هستند و در تمام فصول سال در سراسر منطقه‌‌ی پراكندگی خود باقی می‌مانند. این بدان معنی نیست كه فرد فرد آنها هرگز مهاجرت نمی‌كنند، بلكه منظور این است كه جابه جائی آنها از حدود منطقه پراكندگی گونه تجاوز نمی‌نماید. بعضی دیگر نیمه مهاجرند، یعنی تعدادی از آنها مهاجرت می‌كنند و عده‌ای دیگر باقی می‌مانند. معمولاً جمعیت‌های شمال منطقه‌ی پراكندگی یك گونه مهاجرت می‌كنند، در حالی كه جمعیت‌های جنوبی ساكن می‌مانند. ولی در برخی موارد فقط بعضی از افراد گونه مانند پرنده‌های نابالغ مهاجرت می‌كنند و بقیه‌ی جمعیت در منطقه‌ی زادوولد خود باقی می‌مانند. پرندگان مهاجر واقعی گونه‌هائی هستند كه تمام افراد آنها در پائیز منطقه زادوولد خود را ترك می‌گویند و به قرارگاه زمستانی هرساله
مهاجرت می‌كنند.

 انسان تنها موجودی نیست که علاقه به خوردن غذاهای چرب دارد. محققان طی مطالعات اخیر روی کرکس ریشدار دریافتند که این حیوان استخوان‌های پوک را که چربی کمتری دارند دور ریخته و برای مصرف خود و جوجه‌هایش استخوان‌هایی را که حاوی چربی زیادی هستند انتخاب می‌‌کند. کرکس ریشدار تنها مهره‌داری است که قسمت اعظم برنامه غذایی‌اش را استخوان ‌خواری تشکیل می‌دهد.
 
این پرنده قادر است استخوان‌های به طول 8 سانتی‌متر و پهنای 4 سانتی‌متر را قورت دهد. شاید این کار در نتیجه یک فهم اکولوژیکی باشد، چرا که استخوان پستانداران به دلیل داشتن چربی زیاد، انرژی بیشتری نسبت به بافت‌های ماهیچه‌ای و عضله‌ای دارد.
کرکس ریشدار به منظور بلعیدن راحت‌تر یا حمل سریع‌تر، استخوان‌های بزرگ را از هوا به سطوح صخره‌ای رها می‌‌کند تا در برخورد با تخته سنگ‌ها به تکه‌های کوچک‌تر تبدیل شوند. کرکس ریشدار یکی از معدود گونه‌های لاشخور است که از طریق نشخوار کردن، جوجه‌هایش را تغذیه نمی‌کند بلکه باقیمانده غذای شکار را به لانه برده و با جوجه‌هایش مصرف می‌‌کند.