22 سانتیمتر ؛ درشتتر و چاقتر از آبچلیک خالدار و آبچلیک آوازخوان است ، در پرواز به آسانی به وسیله سیاهی زیر بالها ( که در آبچلیک خالدار سفید مایل به نخودی است ) ، سطح پشتی تقریبا سیاه که تضاد شدیدی با سفیدی درخشان دمگاه ، قسمت عمده دم و سطح شکمی دارد ، تشخیص داده می شود . گردن و سینهاش دارای رگهرگه قهوهای مایل به خاکستری است ، بخصوص در طرفین ، خط بالی ندارد ، و دمش در انتها دارای راهراه عرضی سیاه می باشد . در تابستان سطح پشتی آن خالهای نخودی مایل به سفید دارد اما نه به اندازه آبچلیک خالدار ( گرچه نابالغ آن پر خالتر است ) و در زمستان خالهایش چندان واضح نیست . پاهای آبچلیک تک زی سبز رنگ است و در پرواز از حد دم تجاوز نمی کند ، تکزی است و اغلب از انظار مخفی می شود ، سر و دمش را مرتب بالا و پایین می برد . پرواز آن سریع و بالزدنهایش مانند پاشلک معمولی نامنظم است . در نزدیکی درختان پیر آشیانه می سازد و بین 2 تا 4 تخم می گذارد که بعد از 3 هفته هم جوجه ها از تخم بیرون می آید.
آبچلیک تک زی
زیستگاه :
در خارج از فصل زادوولد در باتلاقها ، دریاچهها ، نهرها و به ندرت در کنار ساحل دیده می شود .
صدای پرنده:
صدای فونتیک آبچیلک تک زی به این صورت است:"Tittittitluidich-luidich titluidie titluidie titluidie-titt-titt"
پراکندگی :
آبچلیک تک زی پرندهایست زمستان گذر و در گذشته نه چندان دور بصورت مهاجر عبوری از پراکندگی نسبتا فراوانی برخوردار بوده است و در همهجای ایران دیده می شده ، اما در حال حاضر اطلاع دقیق و مستندی از وضعیت تعداد و پراکندگی این پرنده در دست نیست .
آبچلیک 
